KTO SIĘ BOI VIRGINII WOOLF
- Jest druga rano. - Oj, George!
No cóż, jest druga rano.
Ale z ciebie kwoka!
Już późno, wiesz. Już późno.
Co za śmietnik!
Hej, z czego to jest? "Co za śmietnik!"
A skąd ja mam wiedzieć?
Oj, przestań, z czego to jest? Przecież wiesz!
Z czego to jest, do cholery?
Co jest z czego?
Przed chwilą ci powiedziałam. Przed chwileczką.
"Co za śmietnik!"
He? Z czego to jest?
Nie mam najmniejszego pojęcia.
Mięśniak!
To z jakiegoś filmu z Bette Davis...
...jakaś cholerna epopeja Warner Brothers.
Martha, nie pamiętam wszystkich filmów wyprodukowanych przez Warner Brothers.
Nikt ci nie mówi, żebyś pamiętał każdą epopeję Warner Brothers.
Tylko jedną jedyną małą epopeję. Tylko tyle.
Na końcu Bette Davis dostaje zapalenia otrzewnej.
I w ciągu tego filmu nosi straszną perukę.
Jej mężem jest Joseph Cotten czy coś.
Czy ktoś.
Chce pojechać do Chicago, bo zakochała się w tym aktorze z blizną.
I zaczyna chorować...
...i siada przy swojej toaletce--
Jaki aktor? Jaka blizna?
Nie pamiętam, jak się nazywał! Co to za film?
Chce wiedzieć, jak się nazywał ten film.
Ona dostaje zapalenia otrzewnej...
...i mimo tego decyduje się na wyjazd do Chicago.
"Chicago"! Tytuł to "Chicago."
Co?
No ten film. To "Chicago."
Wielkie nieba!
Niczego nie rozumiesz?
"Chicago" to był musical z lat trzydziestych...
...grała w nim młodziutka Alice Faye. Nic nie rozumiesz?
W tym filmie...
...Bette Davis przychodzi do domu po ciężkim dniu w sklepie spożywczym...
Pracuje w sklepie spożywczym?
Prowadzi dom. Robi zakupy.
Przychodzi z zakupami...
...i wchodzi do skromnego pokoju...
...w skromnym domku, w którym usadził ją skromny Joseph Cotten.
Wzięli ślub?
Tak, wzieli ślub. Ze sobą, kwoko!
I ona wchodzi i rozgląda się po tym pokoju...
...kładzie zakupy
I mówi...
..."Co za śmietnik!"
Jest nieszczęśliwa.
Jaki tytuł ma ten film?
Naprawdę nie wiem.
No to pomyśl!
Jestem zmęczony, kochanie.
Ciekawe, dlaczego jesteś zmęczony. Nic dzisiaj nie zrobiłeś.
- Jestem zmęczony. - Nie miałeś dzisiaj zajęć.
Gdyby twój ojciec nie urządzał tych orgii w sobotnie wieczory...
Ooo, to dla ciebie zbyt trudne.
No cóż. Tak już jest.
Nic nie zrobiłeś. Nigdy nic nie robisz. Nigdy się w nic nie mieszasz!
Tylko siedzisz i mówisz.
A co mam robić? Drzeć się na wszystkich całą noc, jak to robisz ty?
Nie drę się!
Dobra, nie drzesz się.
Nie darłam się.
Powiedziałem, że się nie darłaś.
Zrób mi drinka.
Nie wypiłaś już za dużo?
Powiedziałam - zrób mi drinka!
Cóż, przypuszczam, że drzemka by nam nie zaszkodziła.
Drzemka? Żartujesz?
Zaraz przyjdą goście.
Kto?
Goście. Goście!
Tak, goście. Ludzie. Przychodzą do nas goście.
Kiedy?
Teraz.
Dobry Boże, Martha, wiesz, która jest godzina?
Kto ma przyjść?
- Jak-im-tam. - Kto?
Co za jak-im-tam?
Nie wiem, jak się nazywają, George.
Poznaliśmy się dzisiaj. Są nowi. On jest na katedrze matematyki czy coś.
Nie pamiętam, żebym dzisiaj kogoś poznał.
Cóż, poznałeś.
Skończ te idiotyzmy.... Co to za ludzie?
On pracuje na Katedrze Matematyki.
Kto?
On pracuje na Katedrze Matematyki. Młody, blondyn...
Przystojny, dobrze zbudowany?
Tak, przystojny, dobrze zbudowany.
- To wszystko tłumaczy. - Co?
Nic.
Jego żona to typ szarej myszki bez bioder czy czegokolwiek.
Przypominasz sobie teraz?
Chyba tak. Ale czemu muszą przychodzić do nas teraz?
Ponieważ tatuś powiedział, że powinniśmy być dla nich mili. Dlatego.
- Tatuś powedział, że powinniśmy być dla nich mili. - Ale dlaczego teraz--?
Bo tatuś powiedział, że powinniśmy być dla nich mili!
Nie powiedział, że mamy siedzieć z nimi całą noc.
Mogliby przyjść w którąś niedzielę.
Cóż, nieważne. Poza tym, jest niedziela.
Wczesna niedziela.
- To niedorzeczne! - Cóż, już po fakcie.
Gdzie oni są? Jeśli mają tu przyjść, to gdzie są?
Zaraz przyjdą.
Co teraz robią? Poszli do domu, żeby się najpierw trochę zdrzemnąć?
Przyjdą tutaj.
Szkoda, że mi o tym...
...nie powiedziałaś. Przestań ciągle zaskakiwać w taki sposób.
Nie zaskakuję cię ciągle w taki sposób.
Właśnie to robisz! Ciągle zaskakujesz mnie w taki sposób.
Zawsze.
Biedny Georgie Prosiaczek posadzony-nad-ciasteczkiem.
Co ci się stało? Obraziłeś się?
Pokaż. Obraziłeś się?
Naprawdę się obraziłeś?
Nieważne.
Po prostu mnie zostaw.
Kto się boi Virginii Woolf, Virginii Woolf, Virginii Woolf?
Co jest? Nie uważasz, że to było zabawne? Myślałam, że rżałeś.
W porządku.
Śmiałeś się, gdy to usłyszałeś na przyjęciu.
Uśmiechnąłem się, a nie śmiałem.
Pękałeś ze śmiechu!
To było całkiem niezłe.
Słyszałam rżenie.
Tak, to było rzeczywiście bardzo zabawne.
Sprawiasz, że chce mi się rzygać.
Sprawiasz, że mi się chce rzygać.
To nie było zbyt miłe.
To nie było jakie?
Zbyt miłe.
O, uwielbiam, gdy się gniewasz.
Chyba to waśnie lubię w tobie najbardziej.
Twój gniew.
Jesteś tak ograniczony!
Nie masz...
...no, czego...
Odwagi?
Słowotwórca.
Nigdy nie wrzucasz lodu do moich drinków. Dlaczego?
Zawsze wkładam lód do twoich drinków. Zjadasz go i tyle.
To przez twój zwyczaj żucia kostek lodu jak jakiś cocker spaniel.
Chrupiesz tymi swoimi wielkimi zębami.
Cóż, moje zęby są wielkie.
Taa, niektóre, niektóre.
Mam więcej zębów niż ty.
Dwa więcej.
I łysiejesz.
Ty też.
Cześć, kotku.
No choć i daj mamusi dużego, niechlujnego całusa.
Chcę dużego, niechlujnego całusa!
Nie mam teraz ochoty cię całować.
Gdzie są ci ludzie, których zaprosiłaś?
Gdzie jest ten przystojny, dobrze zbudowany młodzian ze swoją żoną o wąskich biodrach?
Rozmawiają z tatusiem. Przyjdą tu.
Czemu nie chciałeś mnie pocałować?
George, dlaczego nie chciałeś mnie pocałować?
Gdybym cię pocałował, to bym się podniecił. Wyszedłbym z siebie...
...i musiałbym wziąć cię siłą na dywanie w salonie.
Wtedy weszliby twoi goście i co by na to powiedział twój ojciec?
Oj, ty świnko!
Zrób mi jeszcze jednego drinka, kochasiu.
Boże, ty to możesz chlać, nie?
Pić mi się chce!
O, Jezu!
Słuchaj, kotku! Mogę pić pod którymkolwiek stołem, jaki ci się spodoba, więc nie martw się o mnie.
Lata temu dostałaś nagrodę. Udawało ci się wygrać każde zawody w byciu odrażającym.
Przysięgam, że gdybyś istniał, to bym się z tobą rozwiodła.
- Pozostań w pionie dla swoich gości. - Nie widzę cię!
Jak stracisz przytomność, albo zwymiotujesz.... I spróbuj pozostawić ubranie na sobie.
Nie ma bardziej obrzydliwego widoku niż ty pijana, ze spódnicą na głowie. - Nie ma cię tu! Jesteś pustką! Zerem!
Albo raczej, na czubie.
Impreza! Impreza!
Już nie mogę się doczekać.
- Idź otworzyć drzwi. - Ty je otwórz.
Ty idź do drzwi!
Wejdźcie do środka!
Idź tam i otwórz drzwi.
Dobrze. Czegokolwiek kochaneczka zapragnie. Tylko nie zaczynaj znowu tej piosnki, proszę.
Piosnki?
Co to za język? Udajesz któregoś ze swoich studentów?
Nie zaczynaj znowu tej piosnki o dziecku, tylko o to cię proszę.
- Za co ty mnie masz? - Za dużo więcej niż jesteś.
Zacznę o dziecku, jak mi się spodoba.
Odradzałbym ci.
Cóż, na twoje szczęście. Idź tam i otwórz te drzwi.
Pamiętaj, co powiedziałem.
Jasne. Idź już.
Tak, koczaneczko. Czegokolwiek kochaneczka zapragnie.
Niektórzy potrafią się jeszcze zachować...
...i nie wchodzą tak po prostu do cudzych domów.
Nawet gdy słyszą wyjącego do nich z wewnątrz, nieludzkiego potwora.
Niech cię diabli!
O! Witamy!
Wy musicie być naszymi młodziutkimi gośćmi.
Nie zwracajcie uwagi na naszego zrzędę. Wejdźcie, dzieci!
Zostawcie płaszcze tutaj staremu zrzędzie.
Może nie powinniśmy byli przychodzić.
Tak, jest późno!
Późno! Żartujecie? Rzućcie swoje rzeczy gdziekolwiek.
Na meble, podłogę. Tutaj to nie ma znaczenia.
Mówiłem ci, że nie powinniśmy byli przychodzić.
Powiedziałam - wchodźcie. No już!
Słuchaj, gównianogęby, przestań wreszcie!
Martha nie przebiera w słowach.
Dzieci, usiądźcie.
Czyż tu nie jest uroczo?
- Tak, w rzeczy samej. Bardzo ładnie. - Dziękujemy.
Kto namalował ten obraz?
Jakiś Grek z wąsami, którego Martha przyatakowała pewnej nocy w--
Ma w sobie pewną--
- Spokojną intensywność? - Cóż, nie--
To może wyraźny, hałaśliwie wyluzowany charakter?
A spokojną, hałaśliwie wyluzowaną intensywność?
Kochanie, jesteś okpiwany.
Nie zdawałem sobie sprawy.
Przepraszam.
To jest tak naprawdę przedstawienie w formie obrazu porządku panującego w mózgu Marthy.
Zrób dzieciom drinki.
Co macie ochotę wypić?
Czego byś chciała?
Nie wiem, kochanie. Może troszkę brandy. Alkoholi nie mieszasz, kłopotów się wystrzegasz!
Brandy? Tylko brandy. Bez niczego, bez niczego.
A ty, ty, no....
Bourbon, jeśli pozwolisz.
Pozwolę? Ja nie pozwalam. Nie myśl, że pozwalam.
Martha, czysty alkohol dla ciebie?
Jasne. Alkoholi nie mieszasz, kłopotów sie wystrzegasz!
Hej! Kto się boi Virginii Woolf?
Czyż to nie było śmiesznie? To było takie śmieszne!
Tak, faktycznie.
Myślałam, że flaki mi ze śmiechu wybuchną!
George nie uważa, że to było śmieszne.
Marthcie wydaje się, że dopóki nie wybuchają ci wnętrzności, to się dobrze nie bawisz.
Jeżeli nie zachowujesz się jak hiena, to nie bawisz się odpowiednio.
Oczywiście, że się świetnie bawilam. To było cudowne przyjęcie!
- Oczywiście, że tak. - Twój ojciec jest taki cudowny!
Niezły facet, nie?
Lepiej uwierz na słowo.
Jest fenomenalnym człowiekiem.
Ja mu nie ujmuję. Wszyscy wiemy, że jest Bogiem.
Najchętniej byś go zwolnił.
Gdybyś był na tylu przyjęciach fakultetu, co ja--
To raczej bym to doceniał. - Co?
Mam na myśli, że poza rozrywką mają one wiele innych zalet.
Spotkania, poznawanie ważnych osób, tak jak on przedstawił nas i przygotował do objęcia stanowiska.
Kiedy przybyłem do Kansas--
Może trudno będzie ci uwierzyć...
...ale musieliśmy zbudować wszystko o własnych siłach. Prawda, kochanie?
Musieliśmy zrobić wszystko po swojemu.
Musiałam podchodzić do ich żon w bibliotece czy supermarkecie...
...i mówić, "Dzieńdobry, jestem tu nowa."
"Pani chyba nazywa się tak-i-tak i jest żoną doktora takiego-a-takiego."
W cale nie było tak przyjemnie.
Tatuś wie, jak popchnąć sprawy.
On jest wybitnym człowiekiem.
Myślisz, że twoje życie będzie zawsze tak słodkie...
Zdradzę wam tajemnicę.
Są łatwiejsze rzeczy na świecie, jeśli uczysz na uniwersytecie...
...niż bycie mężem córki...
...prezydenta tego uniwersytetu. Są łatwiejsze rzeczy.
To nadzwyczajna okazja. Dla niektórych byłaby to szansa życia.
Uwierzcie mi, są łatwiejsze rzeczy na tym świecie.
Niektórzy daliby sobie odciąć prawą rękę za taką szansę!
W rzeczywistości trzeba poświęcić dużo bardziej osobistą część ciała.
Moglibyście pokazać mi....
Wszystko w porządku?
Oczywiście, kochanie. Chciałam tylko przypudrować sobie nos.
Pokażesz jej, gdzie trzymamy eufemizmy? - Co?
A, przepraszam. I tak miałam pokazać ci dom.
Zaraz wrócimy, kochanie.
Naprawdę, George, doprowadzasz mnie do ostateczności!
Naprawdę!
Nie wygadaj się na temat wiesz-czego.
Będę mówić na każdy cholerny temat, na jaki zechcę!
Okay, znikaj!
Na każdy cholerny temat, który mi się spodoba! - Znikaj!
Co ma być?
Pozostanę przy bourbonie.
Jesteś na Katedrze Matematyki?
Nie.
Martha tak mówiła. Chyba tak mówia.
Dlaczego zdecydowałeś się uczyć?
Przypuszczam, że z tych samych powodów, co ty.
O? To znaczy? - Pardon?
Zapytałem, z jakich powodów ja zdecydowałem się uczyć?
Cóż, z pewnością nie wiem.
Powiedziałeś, że nasze powody były takie same.
Powiedziałem, że przypuszczam, że były.
O, tak powiedziałeś?
Podoba ci się tu?
Tak, jest świetnie.
Mam na myśli uniwersytet.
Wiem. - Mówiłem o uniwersytecie.
Cóż, podoba mi się bardzo.
Jesteś tutaj już długo, prawda?
O, tak. Odkąd poślubiłem jak-jej-tam, Marthę.
A nawet przedtem. Od zawsze.
Płonne nadzieje i dobre zamiary.
Dobry, lepszy, najlepszy, osaczony!
Jak ci się podoba takie spadkowe stopniowanie?
Nie odpowiedziałeś na moje pytanie.
Nie poniżaj się. Zapytałem, jak ci się podoba takie stopniowanie.
Nie wiem, co powiedzieć.
Nie wiesz co powiedzieć?
Dobra! Mam powiedzieć, że to dowcipne, żebyś mógł powiedzieć, że to smutne?
Albo powinienem powiedzieć, że to smutne, żebyś mógł powiedzieć, że to śmieszne? Możesz sobie tak grać!
- Bardzo dobrze! - Myślę, że właśnie--
No, uspokój się już. Już się uspokój. W porządku?
Jeszcze jeden drink? Proszę.
Nie wypiłem jeszcze poprzedniego. A jak moja żona zejdzie na dół....
Wydaje mi się, że ty i twoja żona zdajecie się mieć jakiś rodzaj--
Martha i ja nic nie mamy. Martha i ja po prostu ćwiczymy.
To wszystko, co zostało z naszego dowcipu. Nie zwracaj uwagi.
A teraz usiądźmy i porozmawiajmy, hm?
Ja po prostu nie lubię być wplątywany w sprawy innych ludzi.
Przetrzymasz to. Mały pikuś, jak w gimnazjum. Harmonijne łóżka to jak lekcja WF-u.
Słucham, proszę pana?
Nieważne. Chciałbym, żebyś nie mówił "proszę pana". Ile masz lat?
28.
A ja czterdzieści kilka.
Nie jesteś zaskoczony? Nie wyglądam starzej?
Myślę, że wyglądasz świetnie.
Zawsze bylem szczupły. Gram w piłkę ręczną. Ile ważysz?
155-160 funtów, coś koło tego? Grasz w piłkę ręczną?
- Nie za dobrze. - My czasem gramy.
A Martha 108... Ma 108 lat. A waży nieco więcej.
Ile lat ma twoja żona?
26.
Martha jest wspaniałą kobietą. Pewnie ze 110.
Twoja żona waży...
Nie, synu, twoja żona. Moja żona to Martha.
Tak, wiem.
Gdybyś był mężem Marthy, to byś wiedział, co to znaczy.
A gdybym ja był mężem twojej żony, też wiedziałbym, co to znaczy.
Martha mówi, że jesteś na Katedrze Matematyki czy coś w tym stylu.
Nie, nie jestem.
Ona rzadko się myli. Może jednak powinieneś tam być.
Jestem biologiem. Pracuję na Katedrze Biologii.
To ty jesteś tym, który narobi tych kłopotów, tak że wszyscy będą tacy sami.
Poprzestawiasz te chromozony, czy cośtam, tak?
Nie dokładnie. Chromosomy.
To wszystko podejrzane.
Myślisz, że nie można się niczego nauczyć z historii? Ja jestem na Katedrze Historii.
Tak, wiem.
Martha mówi mi, że ja jestem na Katedrze Historii...
...nie w sensie bycia na Katedrze Historii, ale w sensie prowadzenia jej.
Ale ja nie prowadzę Katedry Historii.
Cóż, ja nie prowadzę Katedry Biologii.
Masz 21 lat. - 28.
Może jak będziesz miał czterdzieści kilka, będziesz prowadził Katedrę Historii.
Biologii.
Oczywiście, Biologii. Ja naprawdę jestem w tej sprawie bardzo nieufny.
Czytałem gdzieś, że science fiction to wcale nie jest fikcja.
Że ty będziesz mógł poprzestawiać moje geny, tak że wszyscy będą tacy sami.
Podejrzewam, że nie będzie wtedy zbyt wiele muzyki, malarstwa.
Ale będziemy mieli cywilizację idealnych młodych ludzi podobnych do ciebie.
Znikną kultury i rasy. Mrowisko zaleje świat.
Nie wiem zbyt wiele o nauce, a ty?
Znam historię. Widzę, kiedy coś mi zagraża.
Twoja żona nie ma bioder, prawda? - Co?
Nie sugerowałem, że jestem fanem dużych bioder. Po prostu powiedziałem, że twoja żona jest wąska w biodrach.
Tak, jest.
Macie dzieci?
Nie. Jeszcze nie. A wy?
Nie żebym wiedział, a tyś się dowiedział.
Nie chcecie dzieci, hm?
Coś nie tak?
Nic. My chcieliśmy poczekać, dopóki się nie zadomowimy.
Myślisz, że będziecie szczęśliwi, tutaj w New Carthage?
Cóż, mamy nadzieję tu zostać. To znaczy, nie na zawsze.
Nie wspominaj o tym. Staruszkowi by się nie spodobało.
Ojciec Marthy oczekuje od swoich ludzi, żeby tu zostali i się zestarzeli...
...i w końcu padli, prosto do szeregu martwych dusz.
Pewien człowiek, profesor łaciny...
...ostatnio padł stojąc w kolejce w cafeterii podczas lunchu.
Ale Staruszek nie padnie. On nie umrze.
Chodzą słuchy...
...czego nie możesz powtarzać Marthcie, bo zacznie jej się toczyć piana z ust...
...że Staruszek, jej ojciec,...
...ma ponad 200 lat.
Na pewno jest w tym ukryta ironia, ale nie jestem wystarczająco pijany, żeby ją pojąć.
Do cholery!
Zastanawia mnie, o czym rozmawiają kobiety, kiedy rozmawiają mężczyźni. Muszę się dowiedzieć.
Czego chcesz?
Czyż ten dźwięk nie jest cudowny? - George!
Ile dzieci chcecie mieć?
Nie wiem. Moja żona ma--
- Wąskie biodra. O, przynajmniej jedna z was się odnalazła.
Musisz obejrzeć ten dom, kochanie. To taki cudowny dom.
Martha! - Na miłość boską, wytrzymaj chwilę!
Zaraz zejdzie, przebiera się.
Przebiera sie? Zmienia ubranie?
- Sukienkę. - Czemu?
Przypuszczam, że chce się ubrać wygodniej.
Oj, pewnie tak. Czy tak? - Tak.
Ty nie wiesz!
- Wszystko w porządku, kochanie? - Tak, kotku, wszystko doskonale.
Chce, żeby jej było wygodniej?
Cóż, zaraz zobaczymy!
Nie wiedziałam, że macie syna.
- Syna. Nie wiedziałam. - "Nie żebym wiedział, a tyś się dowiedział", ha?
Jutro są jego urodziny. Szesnaste.
Ona ci powiedziała?
- Ona ci o nim powiedziała? - Tak.
Powiedziałaś, że się przebiera.
- I wspomniała -- - O urodzinach waszego syna, tak.
Zbladłaś. Chcesz--
Tak, mój drogi, jeszcze troszkę brandy. Tylko kapkę.
Mogę do barku?
Tak, proszę bardzo, pijcie. Będziecie musieli, jak miną lata.
Przeklęta, destrukcyjna....
Która godzina, kochanie?
- 2:30. - Tak późno!
Powinniśmy już iść do domu.
W domu czeka opiekunka do dzieci?
Mówiłem, że nie mamy dzieci.
Przepraszam, nawet nie słuchałem.
Czy też nie myślałem. Którekolwiek ze słów byłoby tu odpowiednie...
Zaraz idziemy.
Nie, nie musicie!
Martha się przebiera i to nie dla mnie. Martha nie przebierała się dla mnie od lat.
Jeśli Martha się przebiera, to znaczy, że zostaniemy tu całe dnie. Kopnął was zaszczyt.
Nie zapominajcie, że Martha jest córką naszego umiłowanego szefa... jego prawą ręką.
Użyłbym innego słowa, ale zachowam ten sposób wyrażania się dla Marthy.
Jaki sposób?
No proszę!
Martho... Twoja niedzielna kościelna sukienka!
W tej najlepiej wyglądam!
Podoba wam się? Dobrze.
Co ty sobie wyobrażasz krzycząc na mnie z dołu?
Stęskniliśmy się za tym miękkim brzmieniem twojego cienkiego głosiku.
No, poginaj szybko do ba-ru-sia...
...i zrób mamusi tlustego, wielgachnego dlinka.
Dokładnie!
Musibyć z cibie niezły gość, skończyłeś studia w wieku ilu lat, 12?
- Słyszysz, George? - Właściwie to 12 i pół roku.
Tak naprawdę 19.
- Niepotrzebnie o tym wspominałaś. - Jestem z ciebie dumna!
- Jestem pod wrażeniem. - Żebyś wiedział!
Umieram z zazdrości. Co powinienem zrobić, skakać do góry?
To robi wrażenie. Powinnaś być dumna.
To całkiem miły facet.
Możesz przejąć Katedrę Historii.
Katedrę Biologii.
Tak. Jestem opętany przez historię.
Co za stwierdzenie. "Jestem opętany przez historię".
George nie jest opętany przez historię. George jest opętany przez Katedrę Historii.
Jest przez nią opętany...
...bo nie kieruje Katedrą Historii, a tylko na niej pracuje.
Już o tym mówiliśmy, gdy byłście na górze.
Dobrze zrobiłeś, kotku, nie ma nic do ukrycia.
George ugrzązł na Katedrze Historii.
Jest starym bagniskiem na Katedrze Historii.
Oto czym jest George...
...Bagno, błoto, mokradło!
Hej, mokradło! Hej, mokradełko! - Tak, Martha.
Mogę ci jakoś służyć?
No jasne.
Możesz mi podpalić papierosa, jeśli chcesz.
Nie. Są granice.
Człowiek może znieść tylko tyle ...
...zanim zejdzie po drabinie ewolucji na twój szczebel.
Mogę cię trzymać za rękę, gdy jest ciemno, a ty boisz się duchów.
Mogę wyrzucać twoje puste putelki po ginie po północy, tak żeby nikt nie widział.
Ale nie podpalę ci papierosa. I, jak mówią, to jest to.
Hej, grałeś w football, co?
Tak, byłem kapitanem drużyny.
Ale dużo sprawniejszy byłem w boksie.
Boks? Słyszałeś, George? - Tak, Martha.
Musiałeś być dobry. Nie wyglądasz, jakbyś dostawał po gębie.
Zdobył mistrzostwo w wadze średniej na stanowych zawodach między collegami. - Kochanie!
- No co, tak bylo...
Nadal masz całkiem niezłe ciało, nie?
Martho, przyzwoitość nakazuje--
Zamknij się!
Zgadza się? Starałeś się utrzymać formę?
Tak nadal się nieźle trzymam. Pracuję nad tym.
Tak, ma bardzo jędrne ciało.
Masz? Myślę, że to bardzo przyjemnie.
Wiesz, jak już wypracujesz dobrą formę, to nawet się nie spostrzegasz...
...jak się przyzwyczajasz do bycia sprawnym!
Zawsze mówię, że nie ma powodów, by z tym zrywać póki się to ma...
Jakbyś mi to z ust wyjął!
Martha, twoja sprośność staje się zwierzęca--
George nie lubi zbytnio gawędzić o sprawności fizycznej.
Brzusio nie jest zbyt szczęśliwy, kiedy rozmowa schodzi na temat mięśni. Ile ważysz?
155,150 funtów....
Nadal w granicach wagi średniej? To całkiem nieźle!
George, opowiedz im o pojedynku bokserskim, który my stoczyliśmy ze sobą.
Chryste Panie!
Opowiedz im.
Ty im opowiedz, jesteś w tym dobra.
- Wszystko w porządku z nim? - Z nim? Na pewno.
Więc stoczyliśmy walkę bokserską...
...kilka lat po ślubie.
Pojedynek bokserski? Wy oboje?
Tak, my ze sobą. Serio.
Nie mogę sobie wyobrazić!
Cóż, to nie było na ringu, czy czymś w tym stylu.
Tatuś miał wtedy fioła na punkcie sprawności fizycznej.
Zebrał kilkoro ludzi w którąś niedzielę i wszyscy poszliśmy razem na tył...
...i tatuś założył sobie rękawice i chciał się boksować z Georgem.
Ale George nie chciał.
I wtedy tatuś powiedział, "No dalej, młody człowieku! Co z ciebie za zięć?"
I w czasie ich rozmowy, nie wiem dlaczego to zrobiłam...
...ale wcisnęłam się sama w rękawice bokserskie...
...skoczyłam za George'a i żartując krzyknęłam, "Hej, George!"
I zaczęłam uderzać tak dla zabawy w powietrze.
A George odwrocił się bardzo gwałtownie i dostał prosto w szczękę!
Dostał prosto w szczękę!
Pewnie stracił równowagę i wyłożył się jak długi...
...prosto na krzaki jagód!
Pif-paf, jesteś trupem.
Skąd to masz, sukinsynu?
Mam od niedawna. Podobało wam się, nie?
Drań!
Oj, to było całkiem niezłe. Hej, daj mi buziaka.
- Później, najsłodsza. - Pocałuj mnie.
A więc tego potrzebowałaś? Teraz zaserwujemy gościom smutne gry? - Ty sukin...--
Wszystko na swoim miejscu. Wszystko we własnym, odpowiednim czasie.
A teraz drinki. Drinki dla wszystkich.
Bawicie się pustymi szklankami...
Muszę coś wypić. W życiu się tak nie przestraszyłam.
A ty się nie przestraszyłaś?
- Nie przypominam sobie. - Mogę się założyć, że tak.
Myślałaś, że chcę cię zabić?
Ty? Zabić mnie? To śmieszne!
Kiedyś mogę chcieć.
Wielka okazja!
Gdzie jest kibelek?
Przez korytarz i w prawo.
Tylko nie wracaj z jakimiś strzelbami czy czymś takim.
Nie potrzebujesz żadnych rekwizytów do pomocy, prawda kotku?
Założę się, że nie.
- Żadnych zabawkowych strzelb! - Mogę tu postawić drinka?
Czemu nie? U nas półpełne szklanki stoją wszędzie, gdzie Martha je zostawi.
W ubikacji, przy wannie. Jedną znalazłem raz w zamrażarce.
- Nieprawda! - Prawda, prawda.
- Nie masz kaca od brandy? - Nigdy nie mieszam z innymi alkoholami.
- Poza tym raczej nie piję dużo. - O, to dobrze.
Twój mąż opowiadał nam wszystko o chromosomach.
- O chromosomach. Jest biologiem. - Jest na Katedrze Matematyki.
- Biologiem. - Jest na Katedrze Matematyki!
Biologii.
Jesteś pewna?
No, muszę być pewna.
No to jest biologiem. Dobrze dla niego!
Biologia jest nawet jeszcze lepsza.
To jądro wszystkiego. Pracujesz w jądrze.
- Ona myślała, że jesteś na Katedrze Matematyki. - Może powinienem.
Zostań tam, gdzie jesteś. Zostań w samym jądrze.
Odbiło ci na punkcie tego słowa. Jest okropne.
Zostań tam.
Możesz stamtąd przejąć Katedrę Historii tak łatwo jak każde inne miejsce.
Ktoś kiedyś musi przejąć Katedrę Historii.
I to nie będzie Georgie, to na pewno.
Prawda mokradełko, prawda?
Martha, właśnie wyobrażam sobie ciebie zanurzoną w cemencie po samą szyję.
Nie, po sam nos, tak jest ciszej.
Kiedy wasz syn....
Co?
Coś o waszym synu. - O synu?
Kiedy wasz syn przyjdzie do domu?
Martha, kiedy nasz syn przyjdzie do domu?
Nie ważne.
Chcę wiedzieć. Ty zaczęłaś. Kiedy przyjdzie do domu?
Powiedziałam - nieważne. Przepraszam, że z tym zaczęłam.
Z nim! Nie z tym! Ty go wychowałaś, mniej lub bardziej.
Kiedy przyjdzie mały gnój? Czy jutro nie są jego urodziny?
Nie chcę o tym mówić.
Nie chcę o tym mówić!
Ona nie chce o tym mówić, o nim.
Marthcie jest przykro, że z tym zaczęła. Z nim.
Kiedy mały gnój przyjdzie do domu?
Tak, Martha, jeśli już miałaś ten niesmaczny pomysł zacząć z tym, to kiedy przyjdzie gnojek?
George źle się wyraża o małym gnojku...
...bo ma problemy.
Jakie problemy ma mały gnojek?
Nie mały gnojek. Przestań go tak nazywać!
- Ty! Ty masz problemy! - Nigdy nie słyszałem nic bardziej niedorzecznego.
Ja również!
Największy problem George'a z ma... z naszym synem...
...z naszym cudownym, wspaniałym synem polega na tym, że w głębi duszy...
...nie jest do końca pewny, że to jest jego dziecko.
Mój Boże, jesteś zła do cna!
A mówiłam ci już milion razy, że nie mogłabym zajść w ciążę z nikim innym.
Zła do szpiku kości.
Nie jestem pewien, czy to jest temat na--
Martha kłamie. Chcę, żebyście wiedzieli, że w tym momencie Martha kłamie.
Jest kilka rzeczy, co do których jestem przekonany, ale jedną rzeczą...
...której na tym zepsutym świecie jestem pewny...
...jest moje pokrewieństwo, moje chromosomologiczne pokrewieństwo...
...z naszym blondokim, niebieskowłosym synem.
Tak się cieszę.
- Bardzo ładne przemówienie, George. - Dziękuję, Martho.
Stanąłeś na wysokości zadania. Naprawdę dobrze.
Dobrze. Naprawdę dobrze! - Kochanie!
Martha wie lepiej.
Tak, chodziłam do college'u jak wszyscy inni.
George, nasz syn nie ma niebieskich włosów.
Ani nawet niebieskich oczu. Ma zielone, jak ja.
Piękne, piękne zielone oczy.
Ma niebieskie oczy.
Zielone.
Niebieskie, Martho.
Zielone, sukinsynu! - No-no-no
Sam siebie no-no, ty stara dziwko uliczna.
On nie jest dziwką uliczną.
On nie może być dziwką. Ty jesteś dziwką.
Popatrz sama na siebie!
W porządku!
Mogłabym prosić o jeszcze troszkę brandy?
- Myślę, że już dosyć wypiłaś, kochanie. - Nonsens!
- Zdaje się, że wszyscy mamy puste szklanki. - Nonsens!
George ma oczy koloru błękitnej wody, mlecznobłękitnej.
Chyba zwariowałaś.
Chciałam ci schlebić. Tatuś też ma zielone oczy.
Nie, on ma małe czerwone oczka jak biała mysz. Bo naprawdę jest białą myszą.
Nie powiedziałbyś tego, gdyby on tutaj był. Jesteś tchórzem!
Widzieliście tą burzę białych włosów i te okrągłe czerwone oczy?
Wielka, ogromna biała mysz.
George nienawidzi tatusia. Nie dlatego, że tatuś mu coś zrobił, ale z powodu swoich własnych--
Ułomności?
Dokładnie. Strzał w dziesiątkę!
Wiecie, dlaczego ten s..syn nienawidzi mojego ojca?
Kiedy George zaczął pracować na Katedrze Historii, około 500 lat temu...
...Tatuś go chwalił.
I chcecie wiedzieć co zrobiłam ja, głupia kwoka?
Zakochałam się w nim!
Ooo, to piękne...
Naprawdę, żebyście to widzieli.
Siedziała nocami przed moim oknem, wyła i drapała pazurami ziemię.
Tak nie mogło dłużej być, więc się z nią ożeniłem.
Rzeczywiście się w nim zakochałam.
W tym! Tamtym! Tam!
Martha jest w głębi serca romantyczką.
Rzeczywiście jestem.
Naprawdę się w nim zakochałam. Wszystko wydawało się też praktyczne.
Przez jakiś czas tatuś myślał, że George byłby w stanie...
...przejąć pałeczkę, gdy on będzie chciał odejśc na emeryturę.
- Przestań! - O co ci chodzi?!
- Na twoim miejscu nie ktontynuowałbym. - Nie? Ale nie jesteś na moim miejscu!
Już i tak się wygadałaś wiesz-o-czym.
O czym?
O małym gnojku. Naszym synu.
Jeśli zaczniesz znowu o tym, ostrzegam cię...
- Przyjęłam do wiadomości. - Czy musimy przez to przechodzić?
Tak czy inaczej, wyszłam za tego s..syna. Wszystko zaplanowałam.
Najpierw miał przejąć kierownictwo nad Katedrą Historii, a potem nad całym collegem.
Tak miało być!
Złościsz się?
To właśnie tak to miało być. Wszystko bardzo prosto.
Tatuś też uważał, że to dobry pomysł. Przez jakiś czas!
Zanim nie zaczął obserwować go przez kilka lat.
Złościsz się?
Dopóki nie zaczął obserwować przez kilka lat...
...i nie zaczął myśleć, że to nie jest taki dobry pomysł.
Że może Georgie nie da rady!
Że nie ma tego czegoś!
- Przestań, Martha! - Za cholerę!
George nie miał siły przebicia. Nie był agresywny.
Tak naprawdę, był porażką!
Jedną wielką porażką!
Powiedziałem - przestań!
Mam nadzieję, że to była pusta butelka. Nie możesz sobie pozwolić na marnowanie dobrego likieru.
Nie z twoją pensją! Nie z pensją zwykłego profesora!
No i tak utknęłam tutaj z tą porażką...
...z tym bagnem z Katedry Historii.
Które jest mężęm córki prezydenta...
...które chciałoby być kimś znaczącym. A nie tylko kimśtam!
Molem książkowym, który jest cholernie z siebie zadowolony...
...które nie potrafi z siebie nic dać. - Kto się boi Virginii Woolf, Virginii Woolf...
Które nie ma odwagi sprawić, żeby ktoś był z niego dumny!
Dobra, George, przestań!
Zaraz zwymiotuję!
Zaraz dojdzie do siebie. Zrobię kawy.
- Jesteś pewna? - Będzie dobrze.
Bardzo przepraszam, naprawdę.
Nie powinna była pić. Jest delikatna.
Ma wąskie biodra, jak mówisz.
A gdzie moja mała kluseczka? Gdzie Martha?
Chyba chce zrobić kawę.
Ona często choruje.
Martha? Nie, ona nie pochorowała się jeszcze nigdy.
Chyba że wziąć pod uwagę czas, kiedy siedzi w domu spokojnej starości.
Nie, nie. Moja żona.
Moja żona często choruje. Twoja żona to Martha.
Wiem.
Tak naprawdę to ona nie chodzi do domu spokojnej starości?
Twoja żona?
Nie, twoja.
Moja?
Nie chodzi. Ja bym chodził.
Gdybym był nią... ona... ja bym chodził.
Ale nie jestem, więc nie chodzę.
Ale chciałbym, mimo to.
Tutaj robi się czasem dosyć wyskokowo.
Tak, z pewnością.
- Twoja żona dużo wymiotuje? - Tego nie powiedziałem.
Powiedziałem, że dużo choruje.
Myślałem, że rozumiesz przez to, że ona...
Właściwie to prawda. Ona faktycznie dużo wymiotuje.
Powinno się powidzieć - często.
Jak już zacznie, to nie ma końca.
Ona tak może godzinami.
Nie cały czas.
Regularnie.
- Możesz nastawiać zegarek według niej? - Prawie.
Ożeniłem się z nią, bo była w ciąży.
Ale mówiłeś, że nie macie dzieci.
Tak naprawdę nie była w ciąży. To była...
...ciąża urojona.
Urósł jej brzuch, a potem znów zszedł.
A jak jej urósł, to się z nią ożeniłeś?
A potem wszystko jej zeszło.
Jak miałem 16 lat...
...i chodziłem do szkoły prywatnej, jak przerabialiśmy Wojny Punickie...
...część z nas chciała iść razem na miasto w pierwszy dzień wakacji...
...zanim mieliśmy rozjechać się do domów.
I tego wieczoru chcieliśmy iść do knajpy, w której podawano gin...
...Należącej do ojca jednego z chłopaków, gangstera,...
...i chcieliśmy pić drinki z dorosłymi i słuchać jazzu.
I ten jeden raz, w naszej grupie...
...znalazł się ten...
...chłopak, co miał 15 lat...
...i zabił swoją matkę strzelając ze strzelby, kilka lat wcześniej.
Przez czysty przypadek...
...bez nawet podświadomego zamiaru, tego jestem absolutnie pewien.
I ten jeden raz ten chłopak poszedł z nami...
...zamówilśmy drinki...
...i jak przyszła jego kolej, powiedział...
"Proszę bergin".
"Proszę podać mi bergin. Bergin i wodę."
Wszyscy się śmialiśmy.
Miał włosy blond i twarz cherubina i się śmialiśmy.
I jego policzki zaczerwieniły się, a szyja zaróżowiła.
Kelner powiedział ludziom przy sąsiednim stoliku, co powiedział ten chłopak i też się śmiali...
...i rozniosło się po całej sali, śmiech był coraz głośniejszy.
Nikt nie śmiał się bardziej niż my...
...a nikt z nas bardziej niż ten chłopak, który zastrzelił swoją matkę.
I wkrótce każdy w knajpie wiedział, z czego się wszyscy śmieją...
...i każdy zaczął zamawiać bergin jednocześnie śmiejąc się.
W końcu oczywiście śmiech trochę przycichł...
...ale trwał jeszcze przez bardzo długi czas.
Już zawsze przy tym stoliku, albo...
...gdy ktoś zamawiał bergin...
...znów pojawiała się nowa fala śmiechu.
Tej nocy upijaliśmy się wolnością.
Szefostwo postawiło nam szampana...
...- ten gangster, ojciec jednego z nas.
I oczywiście następnego dnia cierpieliśmy...
...każdy z nas w samotności, w swoim pociągu, daleko od miasta...
...każdy z nas z wielkim dorosłym kacem.
Ale to był najwspanialszy dzień...
...mojej...
...młodości.
Co się stało z tym chłopakiem?
Tym chłopakiem, który zastrzelił swoją matkę.
Nie powiem ci. - Dobra...
Następnego lata na wiejskiej drodze, z pozwoleniem nauki jazdy...
...i ze swoim ojcem siedzącym po prawej stronie, skręcił, żeby ominąć jeżozwierza...
...i wjechał prosto w ogromne drzewo.
Oczywiście nie zginął.
W szpitalu, gdy odzyskał przytomność i już nic nie zagrażało jego życiu...
...kiedy powiedziano mu, że jego ojciec nie żyje...
...zaczął się śmiać, tak mi powiedziano.
A jego śmiech był coraz głośniejszy i nie kończył się.
Póki nie wbili mu w ramię igły...
...i świadomość zaczęła go opuszczać.
Wtedy śmiech ucichł. Skończył się.
Kiedy wyleczył się z obrażeń na tyle,
że mógł bez przeszkód zostać przeniesiony, podobno próbował się wyrwać...
...został zamknięty w odosobnieniu.
To było 30 lat temu.
Nadal tam jest?
O, tak.
Słyszałem, że przez te 30 lat...
...nie wydał z siebie...
...najcichszego dźwięku.
Oto Wielka Martha.
Robi kawę.
Dla twojej histerycznej żony, która przybiera i znów chudnie.
Raz przybrała.
i znów schudła.
Tylko raz? I potem już nie?
Nie. Ani razu.
Martha nie miewa ciąży urojonych.
Moja żona miała jedną.
Martha w ogóle nie bywa w ciąży.
Nie macie jeszcze jakichś innych dzieci, córek?
Nie mamy czego?
To znaczy, macie tylko to jedno...
...dziecko, syna?
Tak, tylko jedno.
Jednego chłopca.
Naszego syna.
To miło.
Jest pociechą.
Jest woreczkiem z grochem.
Czym?
Woreczkiem z grochem. I tak byś nie zrozumiał.
Woreczkiem z grochem!
Usłyszałem! Nie powiedziałem, że jestem głuchy, powiedziałem, że nie rozumiem!
- Nic nie powiedziałeś. - Zasugerowałem, że nie rozumiem.
- Zrobiłeś się drażliwy. - Przepraszam!
Właśnie powiedziałem, że nasz syn, trzecie oczko w głowie Marthy, będącej cyklopem...
...że nasz syn jest woreczkiem z grochem i że ty zrobiłeś się drażliwy.
Już późno, jestem zmęczony. Piję od dziewiątej.
Moja żona wymiotuje. Tyle tu było krzyku.
Zrobiłeś się drażliwy, oczywiście. Nie przejmuj się tym.
Każdy, kto tu przychodzi, robi się drażliwy. Nie bądź zły.
- Nie jestem zły. - Jesteś rozdrażniony.
Chciałbym ci coś wyjaśnić teraz, jak jesteśmy na zewnątrz.
Coś, co powiedziała Martha. - Hej!
Słuchaj! Dźwięki lasu.
Zwierzęta.
No, proszę, tu jest nasza pilęgniareczka!
Siedzimy sobie, pijemy kawę.
Jest coś, w czym mogę pomóc?
Nie, zostań tam i posłuchaj, jak Georgie widzi sprawy.
Zanudź się na śmierć!
George, posprzątałeś ten bałagan, którego narobiłeś?
Nie, Martha, nie posprzątałem tego bałaganu, którego narobiłem.
Przez lata starałem się posprzątać ten bałagan, którego narobiłem.
Starałeś się przez lata?
Dostosowywanie się, przystosowywanie się...
...zdaje się, że to należy do porządku rzeczy.
Nie wkładaj mnie do jednego worka z tobą.
Nie, oczywiście, że nie. Dla ciebie wszystko jest prostsze.
Ożeniłeś się z kobietą, bo przybrała.
- Cóż, ja jestem staromodny-- - Było coś jeszcze na rzeczy.
Jasne. Założę się, że ona ma pieniądze.
Tak. - Tak?
Mówisz, że dobrze trafiłem?
Mój Boże, piękny strzał! Za pierwszym razem. A co ty na to?
Widzisz-- - Były jeszcze inne powody. - Tak.
Żeby zrekompensować.
Zawsze są.
Pozwolisz.
Opowiedz mi o pieniądzach twojej żony.
Nie.
Okay, nie mów.
Mój teść był człowiekiem Boga.
I bardzo bogatym.
Kto?
Mój teść...
...został powołany przez Pana, gdy miał 6 lat, czy jakoś tak.
Zaczął nauczać, nawracać ludzi, zbawiał ich, a potem...
...zaczął dużo podróżować i stał się całkiem znany. Nie tak jak...
...niektórzy z nich, ale...
...całkiem sławny.
Gdy umierał, miał dużo pieniędzy.
- Bożych pieniędzy? - Nie, swoich.
- A co z Bożymi pieniędzmi? - Wydawał je, a przez to zachował swoje.
To bardzo przyjemnie.
Martha ma pieniądze...
...bo druga żona ojca Marthy...
...nie jej matka, ale po tym jak jej matka zmarła...
...była bardzo starą damą...
...miała brodawki, była bardzo bogata.
Wiedźma kostropata!
Była dobrą wiedźmą i poślubiła białą mysz...
...z czerwonymi oczami, i on musiał...
...odgryźć jej brodawki, czy co...
...bo zniknęła w chmurze dymu zaraz potem.
A wszystkim, co po niej zostało, oprócz lekarstw na brodawki...
...była wielka, tłusta ostatnia wola.
Może mój teść...
...i wiedźma z brodawkami powinni się zejść.
Bo on też był myszą.
- Też? - Jasne!
Był myszą kościelną!
Twoja żona nie wspominała o macosze.
Może to wszystko nieprawda.
Zdajesz sobie chyba sprawę, że opowiedziałem ci to...
...bo stanowisz dla mnie bezpośrednie zagrożenie i chcę mieć z tobą dobre układy.
Jasne.
Ostrzegłem cię. Dostałeś ostrzeżenie.
Dostałem ostrzeżenie.
Takich właśnie podstępnych typów nie lubię najbardziej, wiesz?
Wy, nieskuteczne skurwysyny, jesteście najgorsi.
Cieszę się, że mi nie wierzysz. Masz po swojej stronie historię.
Ty masz po swojej stronie historię. Ja mam po swojej stronie biologię.
Historia, biologia.
- Wiem na czym polega różnica. - Nie udajesz.
Myślałem, że zdecydowaliśmy, że przejmiesz najpierw Katedrę Historii, a potem całą resztę.
Skok w czasie.
Myślałem, że to co robię, to ogólne promowanie się. No wiesz!
Odkryć wszystkie słabe punkty.
Jak na przykład mnie.
Stać się czymś w rodzaju faktu, a potem stać się....
No czym?
Czymś niezbędnym? - Dokładnie!
Czymś niezbędnym!
Przejąć kilka przedmiotów od staruszków.
Przerżnąć kilka wpływowych żon.
O właśnie o to chodzi!
Możesz zepchnąć na bok kilku staruszków,...
...ale dopóki nie przerżniesz kilku wpływowych żon, nie dasz rady.
Tak się zdobywa władzę. Przerżnij ich wszystkich!
Taaa! - Droga do serca mężczyzny...
...najszersza aleja prowadząca do jego stanowiska wiedzie przez jego żonę...
...i nie zapominaj o tym.
Założę się, żę twoja żona ma najbardziej kuszącą aleję w całym kampusie!
Mam na myśli, że jest córką prezydenta i w ogóle...
Obstawiaj historyczną niezbędność.
Najlepiej zaraz ją zaciągnę w krzaki.
Lepiej tak zrób.
Zaraz zacznę myśleć, że mówisz poważnie.
Nie, tobie już się wydaje, że mówię poważnie i to cię przeraża.
Mnie?
Tak, ciebie.
Żartujesz!
Chciałbym! Dam ci dobrą radę, jeśli chcesz.
Dobrą radę? Ty?
Jeszcze się nie nauczyłeś. Zawsze i wszędzie przyjmuj dobre rady. Posłuchaj mnie teraz!
Daję ci właśnie dobrą radę.
To miejsce to wydmy i możesz zostać wciągnięty, zanim się zorientujesz.
Wessany!
Obrzydzasz mnie dogłębnie i jesteś zadufanym w sobie sukinsynem...
...ale próbuje dać ci narzędzie przetrwania. Słyszysz mnie?
Słyszę cię. Mówisz głośno.
Dobra, chcesz coś wymyślić na poczekaniu, tak?
Wszystko i tak się uda, bo tak chce historia, tak?
Tak. Zajmij się robieniem na drutach, babciu. Ja sobie dam radę.
Ja tylko próbowałem...
...próbowałem dotrzeć do ciebie...
Złapać kontakt? - Tak.
Porozumieć się?
Tak, dokładnie.
Ooo, to wzruszające. To zaiste poruszające, w rzeczy samej.
Spadaj!
- Co? - Słyszałeś!
Kochanie!
Zadaliście sobie trud stworzenia cywilizacji...
...żeby zbudować społeczeństwo na zasadach... zasad.
Tworzycie rządy i sztukę i rozumiecie, że one są - muszą być - tym samym.
Dochodzicie do tego ponurego momentu, kiedy trzeba zacząć uważać, by niczego nie zniszczyć.
I wtedy nagle, mimo że wszystko tak dobrze szło...
...mimo harmonijnych odgłosów budowania...
...mimo prób, nadchodzi Dies Irae.
A w jakiej formie? Jak brzmi dźwięk tych trąb?
Spadaj! - Ha-ha! Brawo!
- Dziękuję! - Tu jesteśmy. Trochę się chwiejemy, ale stoimy o własnych siłach.
Nie było tak źle, kochanie, naprawdę. - Załóż to.
- Nie jest mi zimno. - Po prostu załóż to, bo idziemy do domu.
- Co? - Idziemy.
- Chwileczkę, co tu się działo? Dokąd się wybierasz?
Biorę samochód.
Nie musisz, zadzwonię po taskówkę.
George, co tobie się do cholery wydaje, że robisz?
Cóż, pożwól, że się zastanowię. Wydaje mi się, że...
...biorę samochód i zawiozę naszych młodych gości do domu.
Nie zamierzasz przeprosić?
To nie moja wina, droga powinna być prosta.
Nie za to. Za to, że ona przez ciebie wymiotowała.
- Wcale nie przeze mnie. - Oczywiście, że przez ciebie.
A myślisz, że przez kogo, przez tego przystojniaka z tyłu? Że on doprowadził do tego własną żonę?
- Mi się chce rzygać przez ciebie. - To co innego.
Proszę, przestańcie! Ja często wymiotuję.
Czasem po prostu wymiotuję sama z siebie, bez przyczyny.
- Naprawdę? - Jesteś delikatna, kotku.
Już od zawsze wymiotowałam.
Jak Big Ben?
Patrz na drogę.
Przez George'a wszystkim chce się rzygać. Jak nasz syn był mały... - Przestań, Martha.
...cały czas wymiotował przez George'a.
Doszło do tego, że zawsze gdy George wchodził do pokoju, chłopak natychmiast dostawał torsji.
Prawdziwym powodem, dla którego nasz syn nieustannie wymiotował, moja żono i kochanko,...
...było to, że ciągle mu gadałaś do ucha.
Wdzierałaś się do jego pokoju w swoim kimono i piłowałaś....
Przypuszczam, że to dlatego uciekł dwa razy w ciągu jednego miesiąca.
Dwa razy w ciągu miesiąca! Sześć razy w ciągu jednego roku....
Nasz syn uciekał z domu, bo Martha go osaczała.
Nigdy nie osaczałam tego sukinsyna!
Przybiegał do mnie, kiedy wracałem do domu i mówił: "Mama ciągle do mnie przychodzi."
Kłamca!
Ciągle do mnie przychodzi. To bardzo krępujące!
Jeśli to było takie krępujące, to czemu o tym mówisz? - Dziękuję.
Wcale nie chciałem o tym mówić.
Chciałabym się teraz napić brandy. Uwielbiam brandy, naprawdę.
- To dobrze. - To mi robi dobrze.
Kiedyś piłem brandy.
Piłeś też bergin.
Zamknij się, Martho!
- Co? - Nic.
Opowiadał ci o tym? No powiedz, na pewno.
Właściwie, można powiedzieć, że tańczyliśmy sobie troszkę.
Uwielbiam tańczyć. Naprawdę.
On miał co innego na myśli.
Domyśliłam się! Dwóch dorosłych facetów tańczących ze sobą!
Nie opowiedział, jak próbował wydać książkę, a tata nie chciał mu pozwolić?
- Książkę? Jaką książkę? - Zwykłą książkę.
Zwykłą książkę, ha!
O, patrzcie, dancing!
Czemu nie potańczymy? Chciałabym potańczyć.
- Jesteśmy już prawie w domu. - Chcę potańczyć!
- To nie jest taki zły pomysł. - Uwielbiam tańczyć. A ty lubisz tańczyć?
- Z właściwym mężczyzną - tak. - Ja tańczę jak wiatr.
Zatrzymaj się. Idziemy potańczyć!
- Na litość Boską! - Słyszałeś, co powiedziałam?
Czegokolwiek kochaneczka chce.
Tańczę jak wiatr!
Włącz coś, dobrze?
Jak chcesz to urządzić, zmieszać pary?
A nie bierzesz pod uwagę, że chciałabym zatańczyć z toba?
Nie gdy on jest tutaj. I na pewno nie ze zwinnymi-stópkami.
Ja mogę tańczyć z kimkolwiek! Zatańczę ze sobą!
- Kochanie, zaraz znów zrobi ci się niedobrze. - Tańczę jak wiatr!
Dobra, dzieci, skupcie się i dajcie czadu!
Dobra, George, wyłącz to!
Wyłącz to, George!
Co, Martho?
Dobra, ty sukinsynu!
- Co powiedziałaś, kochana? - Skończyło się!
Czemu się skończyło? - Daj mi jakieś drobne.
Co? - Powiedziałam, żebyś mi dał jakieś drobne.
KOchanie. - Przestań!
Zawsze mi przeszkadzasz, gdy się dobrze bawię!
Zostaw mnie w spokoju. Lubię tańczyć, a ty mi nie dajesz.
Zostaw mnie w spokoju!
Wybierz coś, Martho. Czyń swoją powinność.
A żebyś wiedział.
Cześć, ślicznotko!
Chcesz potańczyć, boskie cycuszki?
Jak nazwałeś moją żonę?
Nie, jeśli nie mogę tańczyć dalej mojej interpretacji, to nie chcę już w ogóle tańczyć.
Po prostu sobie posiedzę.
Okay, towarku, tańczymy.
- My tu posiedzimy i popatrzymy. - Dokładnie.
Jesteś silny, prawda?
Podoba mi się to.
Tańczą, jakby już kiedyś razem tańczyli.
To znany taniec - małpie sutki - znają go.
Nie rozumiem, o co ci chodzi.
- Podoba mi się, jak się ruszasz. - Nawzajem.
- Podoba im się, jak się ruszają. - To miłe.
Dziwne, że George nie opowiedział ci swojej historii.
- Cóż, nie opowiedział. - To mnie zdziwiło.
- Tak? - Czyż nie są uroczy?
Zawsze to robi, gdy tylko może.
Chyba mi nie ufa.
To bardzo smutna historia.
Popłakałbyś się.
Masz bardzo brzydkie zdolności, Martho.
Naprawdę?
Nie zachęcaj jej.
Zachęcaj mnie.
Ostrzegam cię, nie zachęcaj jej!
Ostrzegł cię.
- Nie zachęcaj mnie. - Słyszałem. Mów dalej.
Georgie miał dużo wielkich ambicji...
...mimo czegoś śmiesznego, co mu się zdarzyło...
...co nasz Georgie opisał w powieści.
Jego pierwsze podejście, a zarazem odejście!
Zrymowało się!
Ostrzegam cię!
Ale tatuś spojrzał na powieść Georgie'go.
Szukasz guza, wiesz Martho!
Gadaj sobie!
I był zszokowany tym, co przeczytał.
- Tak? - Tak.
Powieść o niegrzecznym chłopczyku.
Nie będę tego dłużej tolerował!
Będziesz!
O niegrzecznym chłopczyku...
...który zabił swoją matkę...
...i swojego ojca!
Przestań!
I tatuś powiedział, "Spójrz na to...
... nie pozwolę opublikować ci czegoś takiego!"
Taniec się skończył!
Przemoc!
I tatuś powiedział...
..."Chyba nie myślisz, że pozwolę ci opublikować takie gówno?"
"Nigdy w życiu, nie dopóki tutaj uczysz."
"Tylko to opublikuj, a wylecisz na zbity pysk!"
Przestań! Skończ to!
Nie pozwolę z siebie robić ścierwa.
On nie pozwoli z siebie robić ścierwa, do diaska!
Nie pozwolę! Zabawa skończona!
Wyobraź sobie tylko...
...książka o chłopcu, który zabija swoją matkę i ojca...
...i udaje, że to przez przypadek.
Hej, zaczekaj!
Chcesz znać zakończenie?
Chcesz wiedzieć, co powiedział do tatusia odważny Georgie?
"Ale tato"...
To znaczy, "Ale, proszę pana, to nie jest tylko powieść."
Nie powiesz tego!
Trzymaj się z daleka!
"Nie, proszę pana, to nie jest wcale wymyślone."
"To nie jest wcale wymyślone. To mi się przydarzyło naprawdę!"
- Zabije cię. - To się zdarzyło naprawdę!
Ty diabelska suko!
Przemoc!
Dobra, teraz wszyscy spokojnie.
Wszyscy się uspokoimy...
Spokojnie...
Morderca!
Co tu się dzieje?
Nic. Nic złego, tylko gramy w grę.
Cóż, zamykamy.
Jeszcze tylko jedna kolejka.
To samo dla wszystkich.
Proszę dać nam jeszcze jedną kolejkę i pójdziemy sobie stąd.
W porządku? Dobrze!
Dzięki.
No, to była pierwsza gra. Co teraz będziemy robić?
Zróbmy coś innego. Graliśmy w "poniżanie pana domu", a teraz?
No, weźcie!
Na pewno znamy jeszcze jakieś gry, my, intelektualiści.
- To nie może być wszystko, na co nas stać. - Nie masz już dosyć?
Są jeszcze inne gry.
A na przykład....
A na przykład "posuwanie pani domu"...
Chcesz w to zagrać? Chcesz zagrać w "posuwanie pani domu"?
Czy może chcesz przeczekać i pójść potem w krzaki?
"Posuwanie pani domu"!
Zamknij się, dobrze?
Dobra, chcesz w to pograć później. A w co będziemy grać teraz?
- "Obraz człowieka tonącego". - Ja nie tonę.
- Powiedziałeś mi, żebym się zamknęła. - Przepraszam.
Przepraszam!
Okay, wiem, co zrobimy.
Jak już zagraliśmy w "poniżanie pana domu"...
...a ty nie chcesz teraz grać w "posuwanie pani domu".
Wiem co! Co wy na partyjkę "przyjmowania gości"?
Co wy na to? "Przyjmowanie gości"? - Jezu, George...
Poniżaczko książki! Gadaczko na temat dziecka!
Niepodobają mi się te gry.
Na razie graliśmy w jedną, teraz musimy w inną. Nie możecie poprzestać na jednej.
Cicho!
Jak zagramy w "przyjmowanie gości"?
Macie być cicho!
Zastanawiam się.
Martha, na swój niedyskretny sposób, opowiedziała wam o mojej pierwszej powieści.
Prawda czy fałsz, że było coś takiego...
W każdym razie powiedziała wam o mojej, pierwszej powieści, moim pamiętniku.
Wolałbym, żeby tego nie robiła, ale już po ptokach.
Ale Martha nie opowiedziała wam...
...Martha nie opowiedziała wam nic o mojej drugiej powieści.
Martha, nie wiedziałaś o niej? Moja druga poweść, prawda czy fałsz?
Cóż, to alegoria, raczej.
To o miłej młodej parze, która przyjeżdża ze środkowego zachodu.
To sielanka, rozumiecie.
Ta miła młoda para przyjeżdża ze środkowego zachodu.
On jest blondynem i ma około 30 lat.
I jest naukowcem, nauczycielem, naukowcem.
- Jego myszka, mała żoneczka, zapija się brandy.... - Chwileczkę!
To moja gra! Wy już mieliście swoją!
Ja chcę posłuchać. Uwielbiam opowieści.
Ojciec myszki był świętym człowiekiem, rozumiecie?
Prowadził lewy obwoźny interes i porywał wiernych, po prostu ich omamiał.
- Skądś to znam. - Nie żartuj.
W każdym razie, Blondas i jego frau z Prościutkich Stanow przybyli.
Bardzo śmieszne, George.
Dziękuję.
Osadzili się w miasteczku, takim jak nasze nouveau Carthage.
- Myślę, że nie powinieneś kontynuować. - Istotnie?
Uwielbiam opowieści rodzinne. Są najlepsze.
Masz świętą rację! Ale Blondas był tylko przebrany za nauczyciela...
...ponieważ na jego bagażu podróżnym było napisane coś o wiele bardziej znaczącego. H.N.!
Historyczna Niezbędność.
- Nie ma żadnego powodu dalej opowiadać. - Pozwólmy mu kontynuować.
Miał ten bagaż, a część tego bagażu stanowiła jego mysz.
Nie musimy tego słuchać.
- Czemu nie? - Ona pojmuje sedno sprawy.
Nikt nie mógł zrozumieć, dlaczego Blondas miał w bagażu mysz.
To znaczy, był mistrzem Kansas w pływaniu, czy coś w tym rodzaju...
...i miał ze sobą tę mysz,...
...o którą troszczył się tak, że przechodziło to ludzkie pojęcie...
...zakładając, że była dość nijaka.
To nie fair z twojej strony.
Może i nie. Jego mysz chlała brandy w nieprzyzwoitych ilościach...
...i spędzała większość czasu na rzyganiu.
- Znam tych ludzi. - Tak?
Ale ponad wszystko mysz była źródłem pieniędzy.
Boskich pieniędzy ze złotych zębów niewiernych i on ją musiał znosić!
- Nie podoba mi się ta historia. - I on ją musiał znosić!
Stop? Ha!
- Proszę, proszę, przestań. - Błagaj, malutki!
- Cofnijmy się do "Jak się pobrali." - Nie!
- Dlaczego? - Oto jak się pobrali.
Pewnego dnia mysz cała spuchła...
...i poszła do domu Blondasa, wydęła swój brzuch...
...i powiedziała, "Spójrz na mnie."
Nie podoba mi się to.
"Spójrz na mnie, spuchłam." "O, choroba!", powiedział Blondas.
I tak się pobrali.
I co potem?
A potem opuchlizna zeszła sama, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Puf!
Opuchlizna zeszła?
Kochanie, nie chciałem. Napradwdę.
Nie powinienem był im powiedzieć!
Nie! Jak mogłeś im powiedzieć!
I tak właśnie gra się w "przyjmowanie gości".
O, nie! Robi mi się niedobrze!
Nie powinieneś był tego robić.
- Nienawidzę hipokryzji. - To było podstępne i okrutne.
Jakoś to wytrzyma. Dojdzie do siebie.
- Chciałeś mi zaszkodzić. - Tobie?
Mnie!
Tobie? - Tak!
A to piękne! Na Boga! Musisz wykorzystać świnię, żeby doprowadziła cię do trufli.
Uporządkuj swój związek od nowa. Spróbuj najlepiej, jak się da.
Wsadź swoją żonę w samochód.
Dzięki. Już mam dość przejażdżek na dziś. Pójdziemy piechotą.
Jasne, musisz obmyślić nową strategię.
Będziesz tego żałował.
Niewątpliwie. Żałuję wszystkiego.
Nie, zobaczysz naprawdę. Zapłacisz za to.
Posprzątajcie ten bałagan.
Poczekaj tylko.
- Bardzo dobrze, George. - Dziękuję, Martho.
- Naprawdę świetnie! - Cieszę się, że ci się podobało.
Odwaliłeś kawał dobrej roboty. Naprawdę ci się udało.
Od bardzo dawna nie pokazałeś, że tkwi w tobie tyle życia.
To dzięki tobie daję z siebie to co najlepsze.
Jesteś prawdziwym sukinsynem!
Nie możesz tak sobie chodzić, jak jakiś nakręcony Arab...
...siekać wszystko, co podejdzie, siać w koło postrach...
...tylko pozwól, żeby ktoś inny to robił? O nie!
Dlaczego, kotku? To wszystko dla ciebie! Myślałem, że ci się spodoba, serduszko.
To w twoim guście, krew, rzeź i reszta.
Wydawało mi się, że się podekscytowałaś.
Falowałaś i dyszałaś i chodziłaś jak kocica, twoje melony skakały...
Spieprzyłeś wszystko, George.
Serio! Spieprzyłeś!
A ty możesz siedzieć sobie tak, z ginem ulewającym ci się z ust ...
...poniżając mnie, rozdrapując całą noc na kawałki, to jest zupełnie w porządku.
Ty to tolerujesz!
Nie toleruję!
Tolerujesz! Właśnie po to za mnie wyszedłeś!
To desperacko chore kłamstwo.
Nie rozumiesz nawet teraz?
Ręka mnie już boli od bicia ciebie.
- Rok w rok! - Tkwisz w błędzie, Martho.
To nie jest to, czego chciałam.
Myślałem, że wreszcie jesteś sobą. Nie wiedziałem. - Sobą?!
O, nie. Ty jesteś chora!
Pokażę ci, kto jest chory!
Przestań!
Masz dziś naprawdę aktywny dzień, co?
Cóż, załatwię cię na amen, zanim z tobą skończę.
Ty i twój kapitan? Oboje mnie załatwicie?
Zanim z tobą skończę, będziesz żałował, że nie zginąłeś w tym wypadku!
A ty będziesz żałowała, że wspomniałaś o naszym synu.
Ostrzegałem cię.
- Jestem pod wrażeniem! - Ostrzegałem cię, żebyś nie szła za daleko!
Dopiero zaczynam!
Jestem znieczulony, więc mogę cię znieść, gdy jesteśmy sami. Już nie słucham.
Jeśli bym słuchał, musiałbym analizować, więc nie słucham, co jest jedyną metodą, by wytrzymać.
Ale obrałaś nowy kurs w ostatnim wieku...
...a to jest już za dużo. Za dużo!
Już nie obchodzą mnie twoje brudne gierki w towarzystwie. To znaczy tak, ale pogodziłem się z tym.
Żyjesz już w świecie własnej fantazji! Nie wiesz-- - Oszalałeś!
- Cóż, tak jest! - Świr!
Możesz dalej--
Słuchałeś kiedyś, co mówisz? Jesteś taki ograniczony.
Gadasz jak ktoś z twoich głupich rozpraw.
Tak właściwie, to bym się martwił raczej o ciebie. O twój rozum.
O mój rozum się nie martw, słoneczko!
Każę cię zamknąć.
Co zrobisz?
Myślę, że będę cię trzymał w zamknięciu.
Kochanie, odbiło ci?
Muszę znaleźć jakiś sposób, żeby do ciebie dotrzeć.
Już dotarłeś, nic nie musisz robić, George.
Tysiąc lat z tobą wystarczy!
Więc odejdziesz spokojnie?
Chcesz wiedzieć, co naprawdę się stało?
Pękło! W końcu. Nie ja, to! Cała kostrukcja.
Możesz tak robić po wsze czasy, wszystkim da się pokierować.
Masz tysiące wymówek: "Do diabła z tym, takie jest życie."
"Może jutro on umrze. Może jutro umrzesz ty."
Tysiące wymówek.
I wtedy pewnego dnia...
...pewnej nocy, coś się dzieje...
...i brzdęk!
Wszystko pęka i nie możesz już więcej dać!
Próbowałam, kochanie. Naprawdę próbowałam.
Skończ z tym.
Jesteś potworem. Potworem.
Jestem głośna, jestem wulgarna...
...i w domu to ja noszę spodnie, bo ktoś musi je nosić!
Ale nie jestem potworem!
Nie jestem!
Jesteś zepsuta, samolubna, sprośna, przesiąknięta alkoholem....
Brzęk! Wszystko pękło.
Nie będę już próbować przebijać się do ciebie.
Był moment, kiedy prawie mi się...
...udało przebić się do ciebie.
Kiedy mieliśmy szansę razem przejść przez to gówno!
Ale to już przeszłość. I już nie będę próbować.
Raz w miesiącu, Martha. Musiałem się do tego przyzwyczaić.
Pojawiała się Nierozumiana Martha, dziewczyna o dobrym sercu, żałośniejsza niż pędrak.
Mała dziewczynka, którą najbardziej uszczęśliwiłby czuły dotyk.
Dawałem się nabrać częściej, niż mogę zliczyć. Jestem takim frajerem.
Ale ci już nie wierzę, po prostu ci nie wierzę!
Nie ma już nic, co mogłoby nas łączyć.
Nie można się złączyć z niczym. A ty jesteś niczym!
Brzdęk!
Patrzyłam na ciebie dzisiaj, ale ciebie nie było!
W końcu pękło. I wykrzyczę to!
Nie dam już za cholerę tyle, ile dawałam.
I spowoduję największy cholerny wybuch, jaki kiedykolwiek słyszałeś!
A ja pokonam ciebie w twojej własnej grze.
- Czy to jest groźba, George? - Czy to jest groźba, Martho?
Doigrasz się, kotku!
Uważaj, bo rozerwę cię na kawałki.
Nie jesteś już mężczyzną. Nie masz za grosz odwagi!
Wojna totalna?
Wojna!
Dzwonki.
Słyszałam dzwonki!
Dzwonki dzwoniły.
I nie mogłam spać przez te dzwonki.
Obudziły mnie.
Która jest godzina?
Nie dręcz mnie.
Spałam.
I coś mi się śniło...
...i słyszałam odgłosy...
...nie wiedziałam, co to było...
...i przestraszyłam się.
Dorwę cię, Martho.
Jakoś cię dorwę, Martho.
I ktoś tam był... A ja nie chciałam, żeby ktoś tam był.
Byłam naga.
Nie wiesz, co się dzieje, prawda?
Nie chcę wiedzieć.
Posłuchaj ich!
- Nie chcę! - Popatrz na nich!
Nie chcę żadnych dzieci.
Proszę, nie chcę żadnych dzieci!
Boję się. Nie chcę, żeby mnie bolało.
Powinienem był zrozumieć.
A ten dep, który jest twoim mężem, wie o tym?
Jak to robisz, twoje potajemne małe morderstwa? Pigułki?
Kupujesz skądś pigułki? Czy co? Galaretka z jabłek? Siła woli?
Dlatego wymiotujesz?
Gdzie on jest? Chcę do mojego męża! Chcę drinka!
Dokładnie, idź po niego!
Wiesz, co tu się dzieje?
Nie chcę nic wiedzieć. Zostaw mnie w spokoju.
Kto dzwonił?
Co to były za dzwonki? Kto dzwonił?
On jest tam na górze, a ty pytasz, kto dzwonił?
Ktoś dzwonił!
Ktoś dzwonił.
Dzwonki dzwoniły i to był ktoś....
Ktoś.
Ktoś dzwonił. Dzwonki dzwoniły i to był ktoś...
Mam!
Wiem, Martho!
To była wiadomość. To wiadomość...
...nasz syn... to była wiadomość... Dzwonki dzwoniły...
...i to była wiadomość. Wiadomość o naszym synu...
...o naszym synu....
Mówiła, że...
...nasz syn...
...nie żyje!
Nasz syn nie żyje, Martha nie wie, muszę jej powiedzieć!
Nasz syn nie żyje, Martha nie wie, a ty jej nie mów!
Ja jej powiem w odpowiednim czasie. W odpowiednim czasie powiem jej sam.
Zaraz zwymiotuję.
Tak? To miłe.
- Zaraz umrę. - Dobrze, nie krępuj się.
Martho, mam...
...straszne wieści.
O naszym synu.
On nie żyje.
Słyszysz mnie, Martho?
Nasz syn nie żyje.
Gdzie do cholery są wszyscy?
Daje wam pięć sekund, sukinsyny, żebyście powychodzili z ukrycia!
Brzęk. Brzęk.
Na Boga, ty też zwariowałaś. - Co?
Powiedziałem, że ty też zwariowałaś.
Pewnie tak.
Wy wszyscy powariowaliście.
Schodzę ze schodów i co widzę?
Co widzisz?
Moja żona leży w łazience z butelką likieru i puszcza do mnie oko.
Mruga do mnie!
Nigdy do ciebie nie mrugała?
Co za wstyd!
Leży na podłodze, na kaflach, cała skulona...
...i zaczyna zdrapywać naklejkę z butelki brandy.
Może byłoby jej wygodniej w wannie.
Pytam się, co ona robi, a ona...
..."Ciii, nikt nie wie, że tu jestem."
I wychodzę tu na zewnątrz...
...a ty potykasz się wkoło mówiąc "brzęk". Na miłość Boską - "brzęk".
Wszyscy powariowaliście.
Smutne, ale prawdziwe.
Gdzie twój mąż?
Zniknął.
Wszyscy zwariowali.
Świry!
To schronienie, do którego uciekamy się, kiedy nierealność tego świata...
...osiada zbyt ciężko na naszych małych głowach.
Wyluzuj się! Zanurz się w to. Nie jesteś lepszy od innych.
Wydaje mi się, że jestem.
W niektórych dziedzinach jesteś niedołęgą.
Co powiedziałaś?
Powiedziałam, że w niektórych dziedzinach jesteś niedołęgą.
Przykro mi, że jesteś rozczarowana.
Może kiedy indziej, jak nie będę po dziesięciogodzinnym piciu.
Kotku, wiem, że jeteś niedołęgą!
A ty jesteś kimś. Wiesz? Ty naprawdę jesteś kimś!
Dla ciebie każdy jest niedołęgą!
Twój mąż jest niedołęgą, ja jestem niedołęgą.
Wszyscy jesteście niedołęgami.
Ja jestem Matką Ziemią, a wy wszyscy jesteście niedołęgami.
Jesteś odrażający.
W moim życiu był tylko jeden mężczyzna, który potrafił mnie uszczęśliwić.
Wiesz? Jeden.
Jakiś nauczyciel gimnastyki?
George.
Mój mąż.
Żartujesz? - Czy żartuję?
Na pewno żartujesz. On?
Nie wierzysz.
Czemu? Oczywiście, że tak.
Zawsze sądzisz po pozorach?
Na litość Boską!
George, który jest teraz gdzieś w ciemnościach.
Który jest dla mnie dobry. Którego poniżam.
Który uczy się gier, w które gramy, tak szybko, jak ja wymyślam nowe.
Który potrafi mnie uszczęśliwić, ale ja nie chcę być szczęśliwa.
Nie, chcę być szczęśliwa.
George i Martha.
Smutne, smutne, smutne.
Któremu nie wybaczę, że się poddał.
Że mnie zobaczył i powiedział...
..."Tak, niech się stanie."
Który popełnił paskudny, bolesny...
...znieważający błąd kochając mnie.
I musi zostać za to ukarany.
George i Martha.
Smutne, smutne, smutne.
Pewnego dnia...
...pewnej nocy...
...pewnej głupiej nocy, napędzanej likierem, pójdę za daleko.
Albo złamię mu kręgosłup, albo on mnie opuści, na co zasługuję.
I tak nie wydaje mi się, żeby jego kręgosłup był jak nowy.
Nie?
Nie wydaje ci się?
Oj, ty mały chłopczyku!
Pochylasz się nad tym twoim mikrofonem--
Mikroskopem!
Tak. I nic nie widzisz, prawda?
Widzisz wszystko oprócz najważnieszego.
Widzisz te drobinki i to gówno, ale nie widzisz, o co chodzi, prawda? - No już dobra.
Wiesz tak mało. Ale zamierzasz podbić świat, he?
Powiedziałem - już dobrze!
Ogier się złości, co?
Ogier-kastrat sie zdenerwował, co?
Już zaczynasz wierzgać, co?
Ty mały biedny sukinsynu!
Bijesz na oślep, co podejdzie!
Idź otworzyć drzwi.
Co powiedziałaś?
Powiedziałam, żebyś otworzył drzwi. Co, głuchy jesteś?
Chcesz, żebym ja otworzył drzwi?
Dokładnie, cymbale, idź otwórz drzwi.
Czy jesteś także i na to zbyt pijany?
Nie m żadnej potrzeby, żebyś--
Otwórz!
Będziesz przez chwilę chłopcem na posyłki.
Możesz zacząć już od razu.
Słuchaj, nie jestem twoim pachołkiem.
Jasne, że tak! Jesteś ambitny, prawda?
Nie wróciłeś tu ze mną kierowany pasją, prawda?
Myślałeś troszkę o swojej karierze.
Możesz na swojej drodze po drabinie przez chwilkę pousługiwać.
Dla ciebie nie ma żadnych granic, prawda?
Tak, kotku, żadnych. Idź i otwórz drzwi.
No dalej, niezguło!
Bez sensu. Bez snesu.
Nie, masz tylko robić to, co ci każą.
Pokaż Marthcie, że potrafisz coś zrobić.
Idę, na litość Boską!
Cudownie! Wspaniale!
Just a gigolo everywhere I go.
Przestań!
Przepraszam, kochanie. A teraz idź i otwórz drzwiczki, he?
Flores! Flores! Para los muertos! Flores!
O, jak uroczo!
O, blondynku, wróciłeś wreszcie do domu na twoje urodziny!
Odczep się ode mnie!
To chłopiec na posyłki, na litość Boską!
To nie nasz mały chłopiec Jim, nasz prawdziwy Amerykanin czy cośtam?
Oczywiście, że nie. Jeśli to on, to strasznie brzydko grał.
Założę się. Malutka-naiwniutka, ha?
Przyniosłem te kwiatki...
...bo ponieważ dlatego że...
A, do cholery, Martho!
Bratki, rozmaryn, fioł, mój bukiet ślubny!
Jeśli nie macie nic przeciwko temu, wezmę moją żonę--
Zostań na swoim miejscu. Zrób drinka mojemu mężusiowi.
Nie zamierzam.
Nie, Martho. To by było zbyt wiele. On jest twoim chłopcem na posyłki, nie moim.
Nie jestem niczyim chłopcem na posyłki!
Nie jestem już niczyim chłopcem na posyłki...
Wredne.
Dzieci? Tak?
Wredne dzieci ze swoimi smutnymi grami, skaczące po swojej drodze życia?
Coś w tym stylu.
Spierdalaj, kotku.
On nie móc! On za dużo wychlać!
Naplawdę? Masz! Wstaw do ginu.
Nie robi się takich strasznych rzeczy z lwimi paszczkami Marthy!
To są lwie paszczki?
No. A ja szedłem przy świetle księżyca do szklarni tatusia, żeby je dla niej zerwać.
Księżyc już nie świeci. Widziałam schodząc na dół po wyjściu z sypialni.
Z sypialni?
Widać księżyc.
Nie widać cholernego księżyca, księżyc zaszedł.
Może być, o Cnotliwa! Ale znów wszedł.
Bzdura!
Pewnego razu, gdy żeglowałem w pobliżu Majorki, księżyc zaszedł...
...przemyślał sprawę i pyk, znów wszedł.
To nie prawda. To brzydkie kłamstwo!
Nie musisz nazywać wszystkiego kłamstwem. Musi?
Że ja nie potrafię rozpoznać, kiedy wy kłamiecie, czy jak?
- Masz cholerną rację! - Nie posądzamy cię o to. - Właśnie.
- Więc, żeglowałem w pobliżu Majorki-- - Nigdy nie żeglowałeś w pobliżu Majorki.
Nigdy nie byłeś nawet na Morzu Śródziemnym, przenigdy!
Moja mama i tata zabrali mnie w nagrodę za ukończenie college'u.
Po tym, jak ich zabiłeś?
Może być.
Taa. I może nie być.
Jezu!
Prawda i iluzja. Kto wie, czym się różnią, serdeńko? Chłopcze na posyłki?
Nie jestem chłopcem na posyłki.
Słuchaj, wiem co to za gra. Ty jej nie będziesz kończyć, jesteś sługusem. - Nie jestem sługusem.
Więc nie było z ciebie pożytku, tak?
Ktoś kłamie, gra nieuczciwie. Kto kłamie? Martha?
Powiedz mu, że nie jestem sługusem.
Nie jesteś sługusem.
Niech tak będzie.
Prawda i iluzja, George. Nie wiesz, czym się różnią.
Nie, ale musimy kontynuować, jak dawaliśmy radę do teraz.
Amen.
Paszczka zmiażdżyła lwy.
Dziękuję.
Omiń je.
Powiedziałem, że paszcza zmiażdżyła lwy!
Tak, wiemy. - Pac!
Nie rób tak, George! - Pac!
Nie rób tego.
Zamknij się, ćwoku!
Nie jestem ćwokiem.
To jesteś chłopakiem na posyłki. Co wolisz? Pac. Pac.
Ma to jakieś znaczenie? - Pac.
Nie, właściwie nie ma. Obie możliwości są dobre.
Przestań tym we mnie rzucać!
- Obie możliwości. Pac! - Mam mu coś zrobić?
Nie dotykaj go!
Czym jesteś, kotku, służącym czy ćwokiem? - To chore.
Prawda czy iluzja, George? To dla ciebie nie ma zadnego znaczenia?
Pac! Masz swoją odpowiedź, kochanie.
Mam.
Zbierz swoje błękitnokrwiste lędźwie, mała.
Jest jeszcze jedna gra. Nazywa się "wychowywanie dziecka".
Nie chcę żadnej hecy. Nie chcę tu skandalu, a ty?
Chcesz się trzymać swojego planu? To siadaj!
A ty, ślicznotko, lubisz gry i zabawy! Jesteś jego kompanem, odkąd wróciliście!
No dobra.
Dobra. Ale kogoś brakuje.
Nie ma tu twojej małej żony.
Miała burzliwą noc--
Nie możemy zagrać, gdy nie ma wszystkich. Potrzebujemy twojej małej żony.
Skończ to!
Zabieraj swój tyłek i przyprowadź tu swoją małą kretynkę spowrotem!
Bądź grzecznym szczeniaczkiem, przyprowadź! Przyprowadź! Dobry szczeniaczek!
Jeszcze jedna gra.
Nie podoba mi się to, co za chwilę się stanie.
A wiesz, co się stanie?
Nie. Ale mi się to nie podoba.
A może jednak, Martho.
To narawdę bardzo zabawna gra.
Już nie chcę gier.
Jeszcze tylko jedna, Martho. Jedna, a potem lu-lu-sia.
Wszyscy pakują zabawki i walizki, i rzeczy, i idą do domu.
A ty i ja...
...zmęczeni i zadowoleni, wciągniemy je po schodach na górę.
Nie, George, nie.
Tak, kotku.
Wszystko się skończy, zanim się spostrzeżesz. - Nie.
Nie chcemy wspinać się po schodach z Georgie'm?
Już żadnych gier. Nie chcę tych gier. Już żadnych gier, proszę.
Jasne, że chcesz. Urodzona graczko! Oczywiście, że chcesz.
Nie dotykaj mnie!
Zachowaj swoje łapy dla studenciaków.
Posłuchaj mnie!
Miałaś swój wieczór.
Nie możesz się zatrzymać, gdy masz już krew na ustach. Kontynuujemy.
Dobieram się teraz do ciebie, i twój performance będzie tak okazały jak parada wielkanocna.
Bądź czujna.
- Pokaż trochę życia. - Przestań!
Pozbieraj się!
Mam zamiar cię sponiewierać, dlatego chcę cię mieć w dobrej formie!
Dobra, George, o co ci chodzi?
- Równej walki. - Zapewnię ci ją.
- Chcę, żebyś zwariowała ze wściekłości. - Już zwariowałam. Nie martw się o to!
Dobra dziweczynka! Gramy do śmierci.
- Twojej? - Będziesz zaskoczona.
Idą brzdące. Przygotuj się.
Ja już jestem na ciebie gotowa.
Kic, kic. Kic, kic, kic.
Jesteś króliczkiem, kotku!
- Jak się ma króliczek? - Króliczek śmieszny!
Króliczek śmieszny. Dobrze dla króliczka.
Kotek Króliczek Śmieszny.
No dobra, lecimy.
Ostatnia gra. Wszyscy usiądźcie.
- Usiądź, Martha. To cywilizowana gra. - Zaczynaj już wreszcie.
Myślę, że mieliśmy bardzo ciekawy wieczór, wszystko rozpatrzyliśmy.
Poznaliśmy się nawzajem. Bawiliśmy się i graliśmy.
Na przykład w "zwijanie się na parkiecie".
Na płytkach.
Na płytkach. "Wypaszczanie lwa".
"Zdrapywanie naklejki"!
Naklejki. "Zdrapywanie naklejki".
Ja zdrapuję naklejki.
Wszyscy zdrapujemy naklejki, kochanie.
Jak przejdziecie przez skórę i przez mięśnie...
...i rozbabracie organy, do szkieletu, wiecie, co robicie?
A gdy otworzyć szkielet...
...czego cały czas nie zrobiliście. Coś jest w środku kości.
Szpik. Do tego właśnie musicie dojść.
Ale kości są całkiem elastyczne, zwłaszcza młode.
A teraz weźcie naszego syna....
Naszego syna. Marthy i moje małe szczęście.
Co ty wyrabiasz?
- Mówię o naszym synu. - No to nie mów.
Chcę, Martho. To ważne, żebyśmy o nim porozmawiali.
A wy, moi drodzy. Chcecie posłuchać o naszym chłopcu, prawda?
Marthy i moim synu.
Macie dziecko?
W rzeczy samej, od zawsze!
Martha, ty chcesz o nim opowiedzieć, czy ja mam to zrobić?
- Nie rób tego, George. - No dobrze, zobaczmy.
On jest miły, mimo, że zawsze siedzi w domu.
Większość dzieci dostałaby neurozy, dzięki Marthcie i jej metodach wychowawczych.
Spanie do 16:00. Łażenie za tym biednym sukinsynem...
...próby wyłamywania drzwi od łazienki, żeby umyć go w wannie, gdy ma 16 lat.
Przyłażenie z obcymi do domu o każdej godzinie.
Wystarczy.
Chcesz przejąć pałeczkę?
Dlaczego ktoś miałby myć szesnastolatka?
Na miłość Boską!
No, dlaczego?
Bo to jej dzieciątko.
W porządku.
Nasz syn, chciałeś naszego syna? Zaraz go będziesz miał.
Chcesz drinka? - Tak.
Nie musimy tego słuchać, jeśli nie chcesz.
Kto tak powiedział? Ty masz prawo ustalać tu reguły? - Nie.
Dobry chłopak. Bo pójdziesz za daleko.
Dobra, Martha, twoja deklamacja, proszę.
Nasz syn....
Dobrze!
Nasz syn.
Nasz syn urodził się we wrześniową noc, nie inną niż ta...
...czy następna...
...i minęło 16 lat.
Widzicie, powiedziałem.
- To był łatwy poród. - Nie, miałaś silne bóle! Jak się męczyłaś...
To był łatwy poród!
Byłam...
...pogodzona.
- Rozluźniona. - To już lepiej.
To był łatwy poród, byłam pogodzona.
I byłam młoda.
I ono było zdrowe...
...różowe, wrzeszczące dziecko.
Marthcie wydaje się, że widziała je w czasie porodu.
Jego drobne, ale silne kończynki.
Głowa, pełna ślicznych czarnych włosków.
Które, potem...
...potem stały się...
...jasne jak słońce.
Nasz syn.
Był zdrowym dzieckiem.
Bardzo chciałam mieć dziecko. Tak bardzo chciałam mieć dziecko!
Syna? Córkę?
Dziecko!
Miałam dziecko.
Nasze dziecko.
Uwielbialiśmy go.
Tak, rzeczywiście. Uwielbialiśmy go.
I miał zielone oczy.
Takie zielone, zielone.
Niebieskie, zielone, brązowe.
I uwielbiał słońce.
I opalał się zanim wszyscy inni zdążyli, a jego skóra pozostawała brązowa dłużej niż u innych.
A w słońcu...
...jego włosy robiły się...
...wełniste.
Piękny, piękny chłopczyk.
Taki piękny, taki mądry.
Każda prawda jest relatywna.
To była prawda.
Piękny, mądry, doskonały!
Mówi jak typowa matka.
Chcę mieć dziecko!
Tak w ogóle?
Chcę mieć dziecko. Niemowlaczka.
Ten ideał nie mógł trwać wiecznie.
Nie z Georgem.
Nie z Georgem w pobliżu.
No i widzicie. Wiedziałem, że zboczy z tematu.
- Cicho bądź! - Przepraszam, Matko.
Możesz być cicho?
Nie z Georgem. Tonący człowiek ciągnie ze sobą na dół najbliższych, no i właśnie tego próbował.
I, Boże, jak ja z nim walczyłam! Jak ja z nim walczyłam!
Jedna rzecz...
...którą chciałam utrzymać czystą i bez szwanku w tym...
...ścieku, jakim jest nasze małżeństwo...
...przez te chore noce i te dramatyczne, głupie dni...
...przez te drwiny i śmiech. Boże, ten śmiech!
Jedną klęskę przez drugą.
Każde z nas usiłowało być jeszcze bardziej znieczulone, bardziej chore niż drugie przed chwilą.
Jedna rzecz, jedna osoba, którą chiałam ochronić...
...utrzymać ponad błotem naszego haniebnego, rozbijającego się małżeństwa...
...jedyne światło w tych beznadziejnych ciemnociach! Nasz syn!
Przestań! - Kyrie Eleison, Christe Eleison, Kyrie Eleison.
Dlaczego, nie podoba ci się?
Nie możesz tego robić.
Kto tak mówi?
- Ja tak mówię! - Powiedz, dlaczego, kotku.
Gra jest skończona.
O, nie! Nie jeszcze nie koniec.
Mam dla ciebie niespodziankę. Chodzi o naszego synka - Jima. - Nie masz.
Ja prowadzę ten show!
Kochana...
...Obawaim się, że mam dla ciebie złe wieści.
To znaczy, dla nas obojga. Raczej smutne wieści.
Jakie?
Martho, kiedy byłaś zajęta, kiedy oboje byliście zajęci...
...nie wiem gdzie, ale gdzieś byliście...
...kiedy byliście przez chwilę zajęci...
...panienka i ja porozmawialiśmy sobie troszkę.
No wiesz, mała pogawdędka.
I zabrzmiały dzwonki przy wejściu.
Zadzwoniły.
Cóż, Martho, ciężko jest mi o tym mówić. - Powiedz.
Proszę, nie mów!
Powiedz mi!
To była stara dobra Western Union, jakiś młody chłopak koło siedemnastki.
Szalony Billy?
Dokładnie. Szalony Billy.
Przyniósł telegram, dla nas.
Muszę ci o tym powiedzieć.
Czemu przynieśli telegram? Czemu nie przekazali przez telefon?
Są takie telegramy, które trzeba przynieść, Martho. Nie przekazuje się ich przez telefon.
Co masz na myśli?
Marto... Ciężko mi zdobyć się na to, by ci powiedzieć.
Nie mów! - Ty chcesz to zrobić? - Nie, nie.
Cóż, Martho, obawiam się, że nasz chłopiec nie wróci do domu na swoje urodziny.
Oczywiście, że tak! - Nie, nie wróci.
Oczywiście, że wróci! Ja tak mówię!
Nie może.
Martho! Nasz syn...
...nie...
...żyje.
Został zabity późnym popołudniem...
...na wiejskiej drodze, ze świadectwem nauki jazdy.
Skręcił, żeby ominąć jeżoziwerza i wjechał...
Nie możesz tego zrobić!
...w ogromne drzewo.
Nie możesz tego zrobić!
Pomyślałem, że powinnaś wiedzieć.
Nie możesz tego robić!
Nie możesz decydować o takich rzeczach sam!
Nie pozwolę ci tego zrobić!
Musimy wyjść koło południa, jak przypuszczam.
Nie pozwolę decydować ci o tych rzeczach.
Trzeba dokonać identyfikacji, zoragnizować kilka spraw.
Nie możesz tego robić! Nie pozwolę ci!
- Zabierz ode mnie swoje ręce! - Ja nic nie zrobiłem!
A teraz mnie posłuchaj. Nasz syn nie żyje!
Nie możesz tego zrozumieć?
Słuchaj uważnie. Mamy telegram. Był wypadek samochodowy i on zginął!
Pyk! Tak po prostu! Jak ci się to podoba?
Puść ją. Dojdzie do siebie.
On nie zginął.
Zginął.
Nie możesz o tym zdecydować.
On o niczym nie zdecydował.
On nie może tu nic poradzić. Nie ma takiej mocy.
Dokładnie. Nie jestem Bogiem. Nie mam władzy nad życiem i śmiercią, prawda?
Nie możesz go zabić.
Nie możesz mu pozwolić umrzeć!
Przyszedł telegram.
Pokaż mi go! Pokaż ten telegram!
Zjadłem go.
Co właśnie do mnie powiedziałeś?
Zjadłem go.
Nieźle, Martho.
Stroisz sobie żarty w takim momencie?
Nie zjadłem telegramu?
Tak, zjadłeś ten telegram. Patrzyłam na ciebie, a ty go połknąłeś.
Jak grzeczny chłopiec. - Jak grzeczny chłopiec.
Nie wywiniesz się tak.
Martha, znasz reguły, na litość Boską! - Nie!
O czym wy dwoje mówicie?
Mogę go zabić, jeśli chcę.
On jest naszym dzieckiem.
- Ty go urodziłaś. To był dobry poród. - Jest naszym dzieckiem.
A ja go zabiłem. - Nie!
O, mój Boże, chyba już rozumiem.
Doprawdy?
- O, mój Boże, chyba rozumiem. - Dobrze dla ciebie, sukinsynu.
Nie masz prawa. Nie masz żadnego prawa.
Mam to prawo, nigdy o tym nie mówliliśmy. Mogłem go uśmiercić w każdej chwili.
Dlaczego?
Ty złamałaś naszą zasadę, Martho.
Powiedziałaś o nim komuś obcemu.
- Nie powiedziałam. - Tak, powiedziałaś. - Komu?
Mi, mi o nim powiedziałaś.
Zapomniałam.
Czasem, gdy jest już późno w nocy i wszyscy rozmawiają...
...zapominam się i chcę coś o nim powiedzieć.
Ale zawsze się powstrzymuję. Powstrzymuję się.
Tak często tego chciałam.
Ale, George, ty to rozdrapałeś.
Nie musiałeś, nie musiałeś tego robić!
Ja o nim powiedziałam, tak?
Ale ty nie musiałeś tak przesadzić.
Nie musiałeś go zabijać.
Niech mu ziemia lekką będzie. - Amen.
Nie musiałeś go uśmiercać.
To nie było potrzebne.
Świta.
Przyjęcie skończone.
Nie mogliście mieć dziecka?
Nie mogliśmy.
Do domu, do łózia, dzieci. Już dawno powinniście spać.
Idźcie już. - Tak.
- Chciabym-- - Do widzenia.
Chcesz czegoś?
Nie. Nic.
Czas do łóżka.
Zmęczona?
Tak.
Ja też.
Jutro niedziela.
Cały dzień.
Musiałeś?
Tak.
Musiałeś?
Nie wiem.
- Był już czas. - Na pewno?
Zimno mi.
Już późno.
Będzie lepiej.
Nie wiem.
Będzie. Może.
Nie jestem pewna.
My sami?
- Nie myślisz, że może-- - Nie.
- Dobrze się czujesz? - Tak.
Nie.
Kto się boi Virginii Woolf?
Ja, George.
Ja.